الخميس، 02 أبريل 2026 - 07:42 م

الوردة دبلت فى الربيع إزاي
وإزاى دفوفك فجأة قلبت ناي
مش كنتِ جنبى ولسه وعداني
لسه فى ودانى حسّك الرغاي
نضحك ونبكى ونبقى رمش وعين
أهمس فى ودنك ساعة أو ساعتين
إزاى فى ثانية قلبى كان طاير
وإزاى فى ثانية يبقى مرمى سجين
معجَب بعينك
والعجيب أمرك
أمرك ما دام زوادى من تمرك
خمرك ملسوع فى النافوخ وبدوخ
كل ما أقرب وأشتهى جمرك
لونك يا أحلى الألوانات فى الكون
قلبك فى ظنى جنة مش كراكون
عينك بتوجع بس سحراني
كل الأمانى اللى اشتهيتها عيون
بتشدى حبلك حبة وتِرخي
وتشوفى فين القرعة وتُرخي
مجلوط يا شوقك جوه فى عروقي
وإن جانى موتى ألاقيكى بتضخي
كان نفسى ترسى فى يوم ترسيني
كان نفسى تقرى الشعر من عيني
مين اللى يقدر يعشقك زيّي
من نسل آدم مين يجاريني
يا حبل ود إزاى بتتقطع
وكفوفها جوه القلب تتمطّع
بتغيبى قد ما تشتهى تغيبي
وتعودى زى القلب ما اتوقّع
8 ليالى وقلبى مش هو
سكران بعصف وشدّة النوة
قلبى اللى نمل من قسى الهجران
مع إنه عاصى وصلب وفتوّة
يا عند ساكن قلبها مطلوق
يكفى البوار اللى ملانى شقوق
يا تعودى زى ما كنتِ بتعودي
يا تلمى قلبى من حبال الشوق